Njemački list Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) objavio je tekst pod naslovom „Snajperisti na jevrejskom groblju“, u kojem autor Michael Martens podsjeća javnost na ratnu prošlost srbijanskog predsjednika Aleksandra Vučića. U tekstu se navodi da je Vučić kao mladi dobrovoljac boravio na Jevrejskom groblju u Sarajevu, mjestu koje je tokom opsade grada korišteno kao snajpersko poprište.
Autor opisuje historiju jevrejske zajednice u Sarajevu, gotovo potpuno uništene u Holokaustu, a zatim prelazi na ratna zbivanja devedesetih godina. Podsjeća da je u opsadi Sarajeva poginulo više od 11.000 ljudi, a da su viši dijelovi Jevrejskog groblja, koje se nalazi na padini brda, bili pod kontrolom srpskih snaga tokom rata.
Svjedočenja o snajperskim pozicijama na groblju
U tekstu se citira i britanski general Michael Rose, koji je komandovao mirovnim snagama Ujedinjenih nacija u Sarajevu, a koji je pred Haškim tribunalom izjavio da je groblje predstavljalo stalnu opasnost kao polazište za granatiranje i snajpersko djelovanje po gradu. Prema navodima iz teksta, sa tih pozicija gađana je i gradska bolnica u Marijin Dvoru, a jedan hirurg zaposlen u toj bolnici svjedočio je da su pacijenti i osoblje više puta ranjavani snajperskom vatrom koja je dolazila upravo iz pravca Jevrejskog groblja.
Martens zatim uvodi Vučića kao centralnu figuru teksta, napominjući da je upravo on sam, u nizu intervjua iz devedesetih godina, s ponosom govorio o svom učešću kao dobrovoljac. Ti intervjui, prema autoru, objavljeni su u listovima koji danas više ne postoje i koji su ostavili malo traga na internetu, ali se mogu pronaći u arhivama Narodne biblioteke Srbije.
Vučićeve vlastite izjave iz devedesetih
U tekstu se citira intervju iz augusta 1994. godine za sedmičnik Duga, u kojem je Vučić izjavio:
„Kada je počeo rat u Bosni, ja sam otišao u srpsko Sarajevo i prijavio se kao dobrovoljac.“Vučić je tada objasnio da je htio „braniti srpstvo“, a naveo je i da je „neko vrijeme bio na Jevrejskom groblju“ prije nego što je otišao na Pale.
Autor navodi da iz ovih izjava nije jasno šta je Vučić tačno radio na tom mjestu, te postavlja pitanja o njegovoj ulozi, uz napomenu da za tvrdnje o navodnim „vikend-snajperistima“ koje je on organizovao ne postoje vjerodostojni dokazi. Ipak, Martens zaključuje da ni takve senzacionalističke priče nisu potrebne da bi se utvrdilo da se budući predsjednik Srbije stavio u službu politike koju opisuje kao zločinačku.
U tekstu se dalje citira izdanje glasila Velika Srbija iz septembra 1997. godine, kada je Vučić već bio generalni sekretar Srpske radikalne stranke. Tada je izjavio da je ukupno proveo osam mjeseci na teritorijama Bosne pod kontrolom bosanskih Srba, od čega dva mjeseca na frontu, dodajući:
„Ako mislite da sam se zalagao za Hrvate ili muslimane, nisam i ne pada mi na pamet da se toga stidim.“
Poređenje sa današnjom politikom
Autor primjećuje da Vučić danas u političkoj retorici prihvata Dejtonski sporazum i poštuje teritorijalni integritet Bosne i Hercegovine, ali da u medijima bliskim njemu i dalje postoji revizionistički ton, sličan onom iz 1997. godine, kada je izjavio da će, kada njegova stranka dođe na vlast, „svakodnevno podsjećati“ da su određene teritorije „srpska vjekovna zemlja“.
Tekst se završava podsjećanjem da su se Sjedinjene Američke Države, koje su prije tri decenije bile ključni faktor u zaustavljanju ratova na Balkanu, u međuvremenu povukle iz regije, dok evropske države nisu popunile taj vakuum. Autor citira i Vučićev tekst iz 1995. godine, u kojem je napisao da će Srbi „na kraju podići glavu i vratiti svoje zemlje“, uz zaključak da je „potrebno samo još malo sačekati“.
